Kur’an “Şüphesiz insan, Rabbine karşı çok nankördür.”
Bu ayette, insanın Rabbine karşı nankörlüğü vurgulanmaktadır. Allah, insana sayısız nimetler ihsan etmesine rağmen, insan bu nimetleri çoğu zaman görmezden gelir ve Rabbine karşı şükretmez. Bu nankörlük, insanın en büyük kusurlarından biridir.
Ayette geçen “kenûd” kelimesi, “nankörlük” anlamına gelir. Bu kelime, Kur’an’da başka yerlerde de geçmektedir ve her zaman olumsuz bir anlamda kullanılmaktadır.
İnsanın nankörlüğünün sebepleri arasında şunlar sayılabilir:
Cehalet: İnsan, Allah’ın nimetlerini ve sıfatlarını yeterince bilmediği için O’na karşı şükretmez.
Gurur: İnsan, kendisini nimetlerin sahibi sanır ve bunları Allah’tan değil, kendi çabasıyla elde ettiğini düşünür.
Hırs: İnsan, daha fazlasını elde etme arzusuyla elindekileri görmezden gelir ve şükretmez.
Unutkanlık: İnsan, Allah’ın nimetlerini zamanla unutur ve O’na karşı şükretmeyi ihmal eder.
Ayetteki nankörlük uyarısı, insanları Allah’a karşı şükretmeye teşvik etmek içindir. Allah’a şükretmek, nimetlerin artmasına ve kalbin huzura kavuşmasına vesile olur.
